पागलपन: चेतनाको खरानी र रगतमा उम्लिएको प्रेम
मलाई हेरेर तिमी किन यसरी तर्सिएकी ? किन तिम्रो आँखामा यो त्रासको छाया देखिँदै छ ? के म पागल देखिन्छु ? हो , सायद म पागल नै हुँ। तर यो पागलपन मैले आफैँ रोजेको होइन , यो त तिम्रो प्रेमको त्यो कडा मसीले मेरो भाग्यमा लेखिएको एउटा अन्तिम सत्य हो। मान्छेहरू भन्छन् कि प्रेममा त शान्ति हुन्छ , प्रेममा त समर्पण हुन्छ। तर म भन्छु , प्रेम त एउटा डढेलो हो , जसले सबैभन्दा पहिले मान्छेको विवेकलाई जलाएर खरानी बनाइदिन्छ। म आज यहाँ जुन अवस्थामा उभिएको छु , यो मेरो हार होइन , यो त मेरो प्रेमको पराकाष्ठा हो। मलाई अब संसारको कुनै नियमले छुँदैन , मलाई अब कुनै धर्म वा अधर्मको मतलब छैन। मेरो लागि त केवल तिमी नै आदि हौ र तिमी नै अन्त्य हौ। यदि तिमीलाई पाउनका लागि मलाई यो पुरै ब्रह्माण्डलाई आगो लगाउनु पर्छ भने , म त्यो पनि गर्न तयार छु। के यसलाई तिमी पागलपन भन्छौ ? यदि हो भने , मलाई यो पागलपन स्वीकार छ! मलाई यो समाजको तथाकथित ' सभ्य प्रेम ' चाहिएको छैन , मलाई त तिम्रो त्यो रगत उम्लिने खालको साथ चाहिएको छ। मैले कति रातहरू तिम्रो फोटोसँग कुरा गरेर बिताएँ होला , तिमीलाई थाहा छ ? म एक्लै कोठामा हाँस्छु...