नाम बिनाको नाता
यो एउटा यस्तो सम्बन्धको कथा हो जुन कुनै शब्दकोश वा समाजको नियममा अटाउँदैन। म कहिलेकाहीँ सोच्छु कि हामी बीच के छ भनेर कसैले सोध्यो भने म के जवाफ दिऊँ? हामी साथी मात्र हैनौँ किनभने हाम्रा कुराकानीमा एउटा यस्तो गहिराइ छ जुन सामान्य मित्रताको सीमाभन्दा धेरै पर पुगिसकेको छ। तर हामी प्रेमी पनि होइनौँ किनकि हामी बीच न कुनै बाचा छ, न त भविष्यको कुनै निश्चित मार्ग नै। हाम्रो समाजमा त हरेक कुरालाई एउटा नाम दिनु पर्छ, एउटा लेबल लगाउनु पर्छ। कि त तिमी दाइ-बहिनी हुनुपर्छ, कि त श्रीमान-श्रीमती, या त केवल चिनजानको मान्छे। यो बीचको 'धमिलो क्षेत्र' मा बस्नु भनेको काँचको धारमा हिँड्नु जस्तै रहेछ। म तिमीलाई हेर्छु र मलाई लाग्छ कि हाम्रो मौनतामा पनि कति धेरै अर्थ लुकेको छ। जब म दुखी हुन्छु, तिम्रो एउटा सन्देशले मेरो ओठमा मुस्कान ल्याउँछ, तर म तिमीलाई "मेरो सर्वस्व" भन्न सक्दिनँ। हामी घण्टौँसम्म कुरा गर्छौँ, मनका कुनाकाप्चाका कुरा खोतल्छौँ, तर जब बाहिर निस्कन्छौँ तब एकअर्काको हात समात्न हिचकिचाउँछौँ। किनकि हामीलाई थाहा छ, यो समाजले हामीलाई कुन नजरले हेर्छ। यदि हामीले आफूलाई प्रेमी भन्यौँ ...