समर्पण: अहङ्कारको अन्त्य र प्रेमको अनन्त आकाश
म आज यो एकान्तमा बसेर आफैँलाई नियाल्दै छु र मलाई महसुस भइरहेको छ कि मभित्रको त्यो ' म ' बिस्तारै मर्दै गइरहेको छ। पहिले मलाई लाग्थ्यो , म बलियो छु , मेरा आफ्नै अडानहरू छन् , मेरो आफ्नै एउटा अग्लो अहङ्कारको टापु छ। तर जबदेखि तिम्रो प्रेम मेरो जीवनमा आयो , त्यो टापु बिस्तारै समुद्रको छालले पखालेको बालुवा जस्तै पग्लिँदै गयो। समर्पण भनेको हार्नु होइन रहेछ , यो त जित्नुका सबै चर्चाहरूबाट मुक्त हुनु रहेछ। मैले तिम्रो अगाडि आफ्ना हतियारहरू राखेको होइन , मैले त तिम्रो अगाडि आफ्नो अहंकारको नकाव उतारेको हुँ। अब मलाई कुनै कुराको डर छैन , किनकि गुमाउनका लागि अब मसँग केही बाँकी छैन—मैले जे जति थिएँ , त्यो सबै तिमीलाई सुम्पिसकेँ। यो रिक्ततामा जुन आनन्द छ , त्यो भरिपूर्ण हुनुमा कहिल्यै थिएन। हामी प्रायः प्रेममा पनि सर्तहरू राख्छौँ। हामी भन्छौँ— "म तिमीलाई तब मात्र माया गर्छु जब तिमीले मेरो कुरा मान्छौ।" तर समर्पणमा कुनै ' यदि ' र ' तर ' हुँदैन। समर्पण त एउटा यस्तो नदी हो जसलाई थाहा छ कि उसले समुद्रमा मिसिनु छ , र समुद्रमा मिसिएपछि उसको आफ्नै नाम र अस्तित्व सकिन...