बिसौनी: थाकेका पाइलाहरूको अन्तिम आश्रय
मैले आफ्नो जीवनको धेरैजसो समय रेलका डिब्बाहरूमा , बसका सिटहरूमा र अपरिचित सहरका चिसो सडकहरूमा बिताएँ। मेरो गोजीमा सधैँ एउटा आधा कोरिएको नक्सा र मनमा सधैँ एउटा अतृप्त प्यास हुन्थ्यो। मलाई लाग्थ्यो , अझै अगाडि जानु छ , अझै केही नयाँ देख्नु छ। तर आज यो डाँडाको टुप्पोमा उभिएर तलको त्यो सानो उपत्यकालाई नियाल्दा मलाई एउटा अनौठो कम्पन महसुस भइरहेको छ। मेरा पाइलाहरू अब अगाडि बढ्न मानिरहेका छैनन्। यो थकान शरीरको मात्र होइन , यो त आत्माको थकान हो। म कतिन्जेल यो फिरन्ते जिन्दगी बाँचूँ ? कतिन्जेल अरूका घरहरूलाई आफ्नो ठाउँ ठानेर झुक्किऊँ ? मलाई अब एउटा यस्तो बिसौनी चाहिएको छ जहाँ म आफ्ना च्यातिएका जुत्ताहरू खोल्न सकूँ र कहिल्यै नलगाउने गरी थन्क्याउन सकूँ। मलाई अब एउटा यस्तो भित्ता चाहिएको छ जहाँ म आफ्नो नाम कोर्न सकूँ र कसैले त्यसलाई मेटाउने डर नहोस्। म सम्झन्छु ती दिनहरू , जब मलाई लाग्थ्यो कि संसार नै मेरो घर हो। म जहाँ पुग्थें , त्यहाँका मान्छेहरूसँग मुसुक्क हाँस्थें र सोच्थें कि म यिनकै हिस्सा हुँ। तर रात परेपछि जब उनीहरू आफ्ना ढोकाहरू भित्रबाट बन्द गर्थे , म बाहिरको अँध्यारोमा एक्लै ह...