आँसु: नुनिलो पानीमा डुबेको एउटा अनन्त इतिहास
म अचेल एक्लै बस्दा आफ्नै आँखाको डिलमा सधैँ एउटा भारीपन महसुस गर्छु। मलाई लाग्छ , मेरो भित्र एउटा यस्तो समुद्र छ , जसले कुनै पनि बेला किनार नाघेर बाहिर आउन खोजिरहेको छ। मान्छेहरू भन्छन् , आँसु कमजोरीको प्रतीक हो। उनीहरू भन्छन् , ' नरूँ , बलियो बन। ' तर म सोध्छु—के आँसु बगाउनु वास्तवमै हार हो त ? मलाई त लाग्छ , आँसु त त्यो साहस हो जसले मुटुभित्र जमेको पीडाको पहाडलाई पगालेर बाहिर निकाल्ने हिम्मत राख्छ। जब शब्दहरू घाँटीमा आएर अड्किन्छन् , जब ओठहरूले सत्य बोल्न इन्कार गर्छन् , र जब मस्तिष्कले पीडाको हिसाब राख्न छोड्छ , तब मात्र आँखाले आफ्नो काम सुरु गर्छन्। यो आँसु कति इमानदार छ है ? यसले कहिल्यै झुट बोल्दैन। यसले कहिल्यै कुनै नकाव लगाउँदैन। यो जस्तो छ , त्यस्तै बाहिर निस्कन्छ—तातो , नुनिलो र पुरै पारदर्शी। म सम्झन्छु ती दिनहरू जब म सानो थिएँ। त्यतिबेला म खेलौना फुट्दा रुन्थेँ , वा धुलोमा लड्दा मेरो घुँडा खुइलिँदा रुन्थेँ। ती आँसुहरू कति निर्दोष थिए! ती आँसु बगाएपछि मन तुरुन्तै हलुका हुन्थ्यो र म फेरि हाँस्न सक्थेँ। तर आजका यी आँसुहरू ? यी त कति भारी छन्! यी त प्रेमको अन्त्यपछ...