आस: शून्यताको भग्नावशेषमा उभिएको एउटा अटल प्रतीक्षा
म आज फेरि त्यही पुरानो चौतारीमा आएर बसेको छु , जहाँ हामीले अन्तिम पटक बिदा मागेका थियौँ। मान्छेहरू मलाई हेरेर भन्छन्— "पागल भयो यो मान्छे , जुन बाटोबाट ऊ अब कहिल्यै आउँदैन , त्यही बाटो हेरेर दिन बिताउँछ।" उनीहरूलाई कसरी बुझाऊँ कि मेरो भित्र एउटा यस्तो जिद्दी ' आस ' छ , जसले मलाई एक पल पनि यहाँबाट हट्न दिँदैन। यो आस कस्तो विचित्रको चिज छ है ? यसलाई जति धेरै यथार्थको ढुङ्गाले हिर्काए पनि यो मर्दैन , बरु झन् बलियो भएर पलाउँछ। मलाई थाहा छ , तिमीले अब अर्कै संसार बसाइसकेका छौ। मलाई थाहा छ , तिम्रा ती आँखाहरूमा अब मेरो लागि कुनै ठाउँ छैन। तर मेरो यो मुटु ? यसले कुनै पनि तर्क बुझ्न मान्दैन। यसले त केवल एउटै कुरा दोहोर्याइरहन्छ— "सायद भोलि ऊ आउनेछ। सायद उसले गल्ती महसुस गर्नेछ। सायद यो सबै केवल एउटा खराब सपना मात्र थियो।" यो ' सायद ' शब्दले मलाई यसरी बाँधेको छ कि म स्वतन्त्र भएर पनि एउटा कैदी जस्तो भएको छु। म सम्झन्छु त्यो दिन जब तिमीले भनेकी थियौ— "अब मलाई कहिल्यै नपर्खनु।" त्यतिबेला तिम्रो स्वरमा एउटा कठोरता थियो , एउटा निर्णय थियो। तर मेर...