विराग: भावनाको डढेलोपछिको एउटा शान्त खरानी
म आज यो झ्यालको छेउमा बसेर तिमीलाई हेरिरहेको छु , र मलाई अचम्म लाग्दैछ कि मलाई अब केही पनि महसुस भइरहेको छैन। कुनै समय थियो , जब तिम्रो एउटा सानो झलकले मेरो मुटुको ढुकढुकी यसरी बढ्थ्यो कि मलाई लाग्थ्यो म अहिले नै बिस्फोट हुनेछु। तिम्रो आवाज सुन्दा मेरो शरीरको रौं-रौं खडा हुन्थ्यो। तर आज , तिमी मेरो अगाडि बसेर त्यही पुराना कुराहरू गरिरहेकी छौ , त्यही गुनासाहरू दोहोर्याइरहेकी छौ , तर मभित्र कतै कुनै हलचल छैन। यो कस्तो अनौठो रित्तोपन हो ? यसलाई म के नाम दिऊँ ? यो रिस होइन , यो बदलाको भावना पनि होइन। यो त केवल ' विराग ' हो। एउटा यस्तो अवस्था , जहाँ मलाई अब तिमीसँग न त कुनै अपेक्षा छ , न त कुनै गुनासो नै। मलाई लाग्दैछ , म एउटा यस्तो समुद्र हुँ जसको किनारबाट तिमी धेरै टाढा पुगिसक्यौ र अब तिम्रो छालले मलाई छुने कुनै सम्भावना छैन। मैले कति प्रयत्न गरेँ होला यो प्रेमलाई बचाउनका लागि। कति रातहरू म तिम्रो यादमा तड्पिएँ , कति पटक मैले आफ्नै आत्मसम्मानलाई तिम्रो पाउमा चढाएँ। त्यतिबेला मलाई लाग्थ्यो कि तिमी बिना मेरो अस्तित्व नै छैन। तर बिस्तारै-बिस्तारै , त्यो पीडाको पनि एउटा सीमा आउँ...