तृष्णा: क्षितिज पछ्याइरहेको एउटा अधुरो यात्रा
आहा... यो घाँटीमा बसेको सुक्खापन , यो केवल पानीले मेटिने तिर्खा हुन्थ्यो त कति सजिलो हुन्थ्यो होला है ? एक अँजुली चिसो पानी पिएपछि मन शान्त हुन्थ्यो , शरीर शीतल हुन्थ्यो। तर मेरो भित्र जुन तृष्णा पलाएको छ , त्यसले त मलाई मभित्रै डढेलो लगाइरहेको छ। यो एउटा यस्तो ' ड्राइभ ' हो , एउटा यस्तो अदृश्य शक्ति हो , जसले मलाई सधैँ तिम्रो दिशातिर धकेलिरहन्छ , तर जति नजिक पुग्न खोज्छु , तिमी त्यति नै टाढा क्षितिजजस्तै पर सरिरहन्छौ। मलाई लाग्छ , म एउटा यस्तो मरुभूमिमा छु जहाँ टाढा कतै पानीको झल्को देखिन्छ , तर त्यहाँ पुग्दा बालुवाको तातो रापबाहेक केही हुँदैन। मान्छेहरू भन्छन् कि समयले सबै कुरा बिर्साउँछ , तर यो तृष्णा त समयसँगै झन्-झन् गहिरो र धारिलो हुँदै जाँदो रहेछ। यो कुनै रहर होइन , यो त मेरो नसा-नसामा फैलिएको एउटा मीठो तर घातक विष हो , जसले मलाई न त पूर्ण रूपमा जिउन दिन्छ , न त शान्तिसँग मर्न नै। म सम्झन्छु ती रातहरू , जब म आँखा चिम्लेर तिम्रो उपस्थितिको कल्पना गर्छु। मलाई लाग्छ , तिमी ठ्याक्कै मेरो अगाडि छौ , म तिम्रो श्वासको न्यानोपन महसुस गर्न सक्छु , तिम्रो आवाज मेरो कानको नजि...