समयका दुई किनार: एउटा शाश्वत यात्रा
मेरो अस्तित्व केवल आकारमा मात्र सीमित छैन , मेरो परिचय त म कुन परिवेशमा बाँच्छु भन्ने कुराले निर्धारण गर्छ। कहिले म सहरको एउटा कुनामा रहेको पुरानो चिया पसलको बेन्चमा बसेर धुवाँ उडिरहेको कालो चियाको भार थाम्छु । त्यहाँ मेरो शरीरमा कतैकतै स-साना चोटहरू छन् , मेरो किनार अलि चर्किएको छ र मेरो रङ पनि समयसँगै अलि फिक्का भइसकेको छ। तर ती चोटहरूमा इतिहास लुकेको छ। त्यहाँ मलाई समात्ने हातहरू प्रायः श्रमले खिएका , हिलो र धुलोले भरिएका हुन्छन् । जब ती खस्रा हातहरूले मलाई समातेर एउटा लामो सुस्केरा हाल्छन् , तब मलाई लाग्छ म केवल एउटा वस्तु होइन , म त उनीहरूको दिनभरिको थकान बिसाउने एउटा चौतारी हुँ । त्यहाँ मलाई प्लास्टिकको ट्रेमा होइन , काठको पुरानो मेचमा राखिन्छ र म त्यहाँ चल्ने राजनीतिका गफ , गाउँबेसीका कुरा र जीविकाका सङ्घर्षहरूको साक्षी बन्छु । मेरो त्यो चर्किएको भागले सायद धेरैका अधुरा सपनाहरूको कथा भनिरहेको हुन्छ , तैपनि म त्यहाँ सबैभन्दा बढी आत्मीयता महसुस गर्छु । फेरि कहिलेकाहीँ मेरो स्वरूप बदलिन्छ र म एउटा आधुनिक क्याफेको चम्किलो सिसाको दराजमा सजिन्छु। यहाँ मेरो शरीरमा कुनै दाग छैन ,...
