दिनको छायाँ र उज्यालो
हरेक दिन उज्यालोसँग सुरु हुन्छ , तर त्यसको छेउमै छायाँ पनि सँगै हिँडिरहेको हुन्छ। घाम जति प्रखर हुन्छ , छायाँ पनि त्यति नै स्पष्ट देखिन्छ। जीवन पनि यस्तै रहेछ—उज्यालो र छायाँको निरन्तर संगत। कुनै दिन केवल उज्यालो हुँदैन , कुनै दिन केवल अँध्यारो पनि हुँदैन। दुवैको मिलनमै दिन पूर्ण हुन्छ। बिहानको उज्यालो आशाको प्रतीक हो। जब घाम पूर्वबाट बिस्तारै उदाउँछ , त्यसले नयाँ सम्भावनाको ढोका खोल्छ। चरा चिर्बिराउँछन् , सडक बिस्तारै चलायमान हुन्छ , मानिसहरू आफ्ना–आफ्ना सपनाहरू बोकेर बाहिर निस्कन्छन्। उज्यालोले भन्छ—“आज फेरि एउटा अवसर छ।” त्यो क्षणमा छायाँ सानो हुन्छ , घामको तेजले दबिएको जस्तो। तर घाम उक्लँदै जाँदा छायाँ पनि सँगै लम्बिँदै जान्छ। दिनको मध्यभागमा उज्यालो सबैभन्दा प्रखर देखिए पनि , त्यही समयमा थकानको छायाँ पनि बढ्न थाल्छ। कामको चाप , अपेक्षाको भार , समयको अभाव—यी सबैले मनमा छायाँ बनाउँछन्। बाहिर घाम चम्किरहेको हुन्छ , तर भित्र कुनै अनिश्चितता , कुनै चिन्ता , कुनै अधूरोपन घुमिरहेको हुन्छ। जीवनको उज्यालो सफलता हो , प्रशंसा हो , प्रेम हो। छायाँ भने असफलता , आलोचना , बिछोड र पीड...